نامه‌ای که اثرش تا آخر عمر باقی ماند

مرحوم آسید محمد رضا مدرسی در اوایل طلبگی در نجف، رفقایی داشت که خیلی اهل شوخی و مزاح بودند.

در سفری که به کاظمین رفته بودم از آنجا برای او نامه‌ای نوشتم و در آن نامه ابتدا او را تعریف و تشویق کردم و در پایان نامه نوشتم:

این شاعر شما را نصیحت می‌کند:

بیاموزمت کیمیای سعادت   زهم صحبت بد جدایی جدایی!

می‌فرمود: از آن روز به بعد ایشان آرام و ساکت شد.

این نامه آن چنان اثری در مرحوم آسید محمد رضا مدرسی به جا گذاشت که تا پایان عمر از حد متعارف کمتر و آهسته‌تر سخن می‌گفت.

و در هنگام عبور از کوچه و بازار همیشه سربزیر بود.

«روزنه‌ای به عبودیت فقیهانه» خاطراتی از عالم ربانی مرحوم حاج شیخ ذبیح الله قوچانی