امام صادق علیهالسّلام:
المُؤمِنُ مُجَاهِدٌ لاَِنَّهُ يُجَاهِدُ أَعدَاءَ اللَّهِ تَعَالَى فِى دَولَةِ البَاطِلِ بِالتَّقيَّةِ وَ فِى دَولَةِ الحَقِّ بِالسَّيفِ
مؤمن [همواره] در حال جهاد است، زيرا او در دولت باطل، به وسيلهٔ تقيّه و در دولت حق، با شمشير، با ← ادامه
امام صادق علیهالسّلام:
اِعْرِفْ إِمَامَکَ فَإِنَّکَ إِذَا عَرَفْتَ لَمْ يَضُرَّکَ تَقَدَّمَ هَذَا اَلْأَمْرُ أَوْ تَأَخَّرَ
امامت را بشناس، زيرا هرگاه امامت را شناختی، دیر یا زود اين امر زيانت ندهد (يعنی: چه آن كه دولت حق زود ظاهر شود و ← ادامه
امیر المؤمنین علیه السلام:
مَنْ نَظَرَ فى عُیُوبِ النّاسِ فَاَنْکَرَها ثُمَّ رَضِیَها لِنَفْسِهِ فَذاکَ الاَْحْمَقُ بِعَیْنِهِ
آن که عیوب مردم را بنگرد و آن را ناپسند داند سپس براى خود روا داند احمق واقعى است.
نهج البلاغة (صبحي صالح) ص: ← ادامه
امام موسی بن جعفر علیهما السلام
طوبَی لِشِیعَتِنَا الْمُتَمَسِّکِینَ بِحَبْلِنَا فِی غَیْبَةِ قَائِمِنَا الثَّابِتِینَ عَلَی مُوَالاتِنَا وَ الْبَرَاءَةِ مِنْ أَعْدَائِنَا أُولَئِکَ مِنَّا وَ نَحْنُ مِنْهُمْ قَدْ رَضُوا بِنَا أَئِمةً وَ رَضینَا بهِمْ شیعَةً فَطُوبَی لَهُمْ ثُمَّ طُوبَی لَهُمْ وَ هُمْ ← ادامه
حق آنست كه اعجاز آن از چندين وجه بود.
وجه اول:از جهة فصاحت و بلاغت و طلاقت كه هر عجمى كه قرآن را مي شنود امتياز آن را از سخنان ديگر مى دهد.
وجه دويم:از جهة غرابت اسلوب كه هر ← ادامه
«استاد ما مرحوم سیّد کاظم عصّار، که نزد او كفايه و فلسفه خواندم، شاگرد شیخالشریعهٔ اصفهانی بود. وی میفرمود:
شیخالشریعه در درس به بعضی از اشکالات جواب میدادند و به برخی اصلاً اعتنا نمیکردند. در درس، شیخی بود که پیش ← ادامه
«آقای آشیخ عبدالکریم خوئینی (نویسندهٔ خودآموز کفایه) شاگرد مشترک مرحوم آخوند و مرحوم آقای شریعت اصفهانی بوده است.
او میگفت: آقای آخوند شبها بالای پشتبام مسجد طوسی (یا جای دیگر؛ تردید از من است.) درس میگفت. صدای مرحوم آخوند هم ← ادامه
امام صادق عليه السلام:
ثَلَاثَةٌ لَا يَنْظُرُ اللَّهُ إِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَ لا يُزَكِّيهِمْ وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ مَنِ ادَّعَى إِمَامَةً مِنَ اللَّهِ لَيْسَتْ لَهُ وَ مَنْ جَحَدَ إِمَاماً مِنَ اللَّهِ وَ مَنْ زَعَمَ أَنَّ لَهُمَا فِي الْإِسْلَامِ نَصِيباً
خدا ← ادامه
امام جعفر صادق عليه السلام:
کَذَبَ مَنْ زَعَمَ أنَّهُ یُحِبُّنا وَ لَمْ یَتَبَرَّء مِنْ أَعْدائِنا
دروغ می گوید کسی که گمان میبرد از دوستداران ماست ولی از دشمنان ما بیزاری نمی جوید.
بحارالانوار ج٢٧، ص۵٧
مرحوم سید مهدی قوام ساعت یازده شب از مسجد به خانه بازمیگشته که در راه، مردی را میبیند که چادر رختخوابی را بر دوش گرفته و به سختی و نفسزنان میرود.
آقای قوام وقتی آن مرد را در آن حال ← ادامه
مرحوم حاج سیّد مهدی قوام را برای سخنرانی به مدّت ده شب به خانهای در محلّ سكونت ما دعوت کرده بودند. برای قبل از منبر ایشان هم روحانی عربی که دندانساز بود و منبرش خیلی جذّابیت نداشت دعوت شده بود. ← ادامه
مرحوم سیّد مهدی قوام علیرغم سواد بالایی که داشت، عمامهای بسیار معمولی داشت. قبا هم نمیپوشید؛ لباسی پالتو مانند که هفت، هشت دکمه داشت میپوشید. …
از سر بازار که از ماشین پیاده میشد و از پلّههای نوروزخان پایین میآمد ← ادامه
