امشب ای خالق یکتا همه را می بخشی
در شب قدر،خدایا همه را می بخشی

ای کریمی که همه ریزه خورخوان توأند
سفره ات هست مهیّا همه را می بخشی

گر چه ما غرق گناهیم ولی از سر لطف
می ← ادامه

خدایا جهان پادشاهی تو راست

ز ما خدمت آید خدایی تو راست

پناه بلندی و پستی تویی

همه نیستند آنچه هستی تویی

همه آفریدست بالا و پست

تویی آفریننده هر چه هست

تویی برترین دانش آموز پاک

ز دانش قلم ← ادامه

اين دهــان بَستي دهــاني باز شـــد

تا خـورنده‌ي لــقمـه‌هاي راز شـــد

لــب فـرو بـَـند از طـعـام و از شـــــــراب

ســـوي خوانِ آسـمــاني كُن شـــتاب

گـر تــو اين اَنبان ز نـان خــالي كـــني

پـُر ز گـــوهــــر‌هـــاي اِجــــلالي كـــني

طــفلِ جـان از ← ادامه

بطلان خلافت سه خلیفه به حکم آیه ابتلاء:

دقت در این آیه شریفه به وضوح باطل بودن خلافت اهل سقیفه را ثابت می‌کند، چرا که:

 اولا: امامت به حکم لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمينَ عهد و پیمان الهی است و طبعا ← ادامه

وجه سوم:

باز هم از کلمه “الظالمین” بهره می‌بریم:

این وجه از بیان مرحوم شیخ طوسی استفاده می‌شود.

توضیح فرمایش ایشان:

اگر فرضا از وجه قبل صرف نظر کنیم و بپذیریم که کلمه “ظالم” بر شخصی که توبه کرده است ← ادامه

وجه دوم:

این وجه را می‌خواهیم از کلمه “الظالمین” استفاده کنیم.

کلمه “ظالم” همان طور که شامل کسی می‌شود که الان متصف به ظلم است و مشغول گناه و معصیت است، همان گونه هم شامل کسی می‌شود که سابقا متصف ← ادامه

بیانی دیگر  در استدلال به آیه ابتلاء

برخی از بزرگان بر این عقیده‌اند که جناب ابراهیم برای دو گروه از نسل خود درخواستِ امامت کرده است، یکی آنها که در گذشته دچار گناه و خطا شده‌اند و سپس توبه کرده ← ادامه

کلام شریف لاهیجی

…قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي بعضى گفته‏ اند: كه وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي معطوف بر امر مقدر است، أى قال ابراهيم: «تجعلنى اماما و اجعل بعض ذريتى أيضا اماما» يعنى گفت ابراهيم كه گردانيدى مرا امام و مقتداى خلايق ← ادامه

دلالت آیه بر عصمت امام

به چند وجه می‌توان به آیه ابتلا عصمت امام را اثبات کرد:

وجه اول:

با توجه به عظمت فوق العاده مقام امامت -که بالاتر ازآن مقامی وجود ندارد چنان که در احادیث شماره ۱و ← ادامه

وَ إِذِ ابْتَلى‏ إِبْراهيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتي‏ قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمينَ.[۱]

‌‌‌‌‌و هنگامى كه مبتلا ‌‌كرد ابراهيم را پروردگار او به كلماتى، پس به انجام رسانيد آنها ر‌‌ا، گفت: ← ادامه