ارزش جوانی!

گاه گاهی بنده به خدمت یکی از شاگردان مرحوم آخوند صاحب کفایه قدس سره می‌رسیدم، در مجالس گاهی سؤالها را به ایشان حواله می‌دادم، چون سن‌شان بیشتر بود و به ایشان می‌گفتم دود از کنده پوده می‌آید، می‌گفت پسرجان کنده پوده دودش کجا بود.

در جوانی انسان اعضاء و جوارحش قوی است و همچنین مشاعر درکی انسان نیز آمادگی بیشتری دارد برای درک مطالب و حقایق و مطالب آسان‌تر و زودتر و بهتر تلقی می‌شود و بهتر به یاد انسان می‌ماند.

جا دارد که انسان قدر جوانیش را بداند. در پیری اعضاء رو به ضعف و سستی می‌رود، مشاعر درکی ضعیف و قوای حافظه کم‌کم از دست می‌رود.

وَ اللَّهُ خَلَقَكُمْ ثُمَّ یتَوَفَّاكُمْ وَ مِنْكُمْ مَنْ یرَدُّ إِلی‏ أَرْذَلِ الْعُمُرِ لِكَی لا یعْلَمَ بَعْدَ عِلْمٍ شَیئاً إِنَّ اللَّهَ عَلیمٌ قَدیر (سوره نحل آیه ۷۰)

وَ مَنْ نُعَمِّرْهُ نُنَكِّسْهُ فِی الْخَلْقِ أَ فَلا یعْقِلُون‏ (سوره یس آیه ۶8)

منتها اگر چه انسان در پیری درکش کاسته و گرفته می‌شود، بعد از مردن بینشش برمی‌گردد و بلکه زیادتر می‌شود.

فَبَصَرُكَ الْیوْمَ حَدید (سوره حدید آیه ۲۲)

«روزنه‌ای به عبودیت فقیهانه» خاطراتی از عالم ربانی مرحوم حاج شیخ ذبیح الله قوچانی

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *