حق آنست كه اعجاز آن از چندين وجه بود.
وجه اول:از جهة فصاحت و بلاغت و طلاقت كه هر عجمى كه قرآن را مي شنود امتياز آن را از سخنان ديگر مى دهد.
وجه دويم:از جهة غرابت اسلوب كه هر چند كسى تتبع كلام فصحا و اشعار و خطب ايشان نمايد قريب به اين نظم عجيب و شبيه به اين اسلوب غريب نمي يابد و جميع بلغاى آن زمان از غرايب آن متعجب و حيران بودند.
وجه سيم:عدم اختلاف چنان كه حقتعالى فرموده است لَوْ كانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللَّهِ لَوَجَدُوا فِيهِ اخْتِلافاً كَثِيراً.
وجه چهارم:ازجهة اشتمال بر معارف ربانى.
وجه پنجم: از جهة اشتمال بر آداب كريمه و شرايع قويمه.
وجه ششم:ازجهة اشتمال برقصص انبياء سالفه و قرون ماضيه كه در آن زمان مخصوص اهل كتاب بوده است.
وجه هفتم:از جهة خواص سور و آيات كريمه كه شفاى جميع دردهاى جسمانى و روحانى و رفع تسويلات نفسانى و وساوس شيطانى و امن از مخاوف ظاهرى و باطنى دشمنان اندرون و بيرون در آيات و سور فرقانى هست و به تجارب صادقه معلوم گرديده است.
وجه هشتم: از جهت اشتمال قرآن مجيد است بر اخبار غیبی كه غير حقتعالى را بر آن اطلاعى نيست و آنها زياده بر آنست كه احصاء توان كرد.
حق الیقین/ علامه مجلسی باتلخیص و تغییر اندک/۲۳تا۲۵
