«في مرثیةِ الزّهراء {سلامُ اللهِ علیها} »
کانَتْ بَتولُ رسولِ اللهِ لُؤْلُؤَةّ
یَتیمةً صاغَهَا الرَّحمٰنُ مِنْ شَرَفٍ
عَزَّتْ فَلَمْ تَعرِفِ الأیّامُ قیمتَها
فَرَدَّها غَیرَةّ مِنهُ إلی الصَّدَفِ
«توضیح و ترجمه»
همانا دختِ رسول الله، فاطمهٔ بتول، ناموَر لؤلوی شاهواری¹ بود که خداوند رحمان آن را از شرافت آفریده و ساخته بود.
چندان کمیاب وعزیز الوجود و گرانبها، که روزگار قیمتش را ندانست، پس از روی غیرت و رشک آن را به صدفش بازگردانید.
1_شیخ سعدی دربوستان گوید:
سپهرش به جایی رسانید کار
که شد نامور لؤلؤ شاهوار
