نزول آیات جهت خوشنودی فاطمه(س)!

صَحِيحِ الدَّارِ قُطْنِيِ‏ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ ص أَمَرَ بِقَطْعِ‏ لِصٍ‏ فَقَالَ اللِّصُّ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَدَّمْتُهُ فِي الْإِسْلَامِ وَ تَأْمُرُهُ بِالْقَطْعِ فَقَالَ لَوْ كَانَتْ ابْنَتِي فَاطِمَةُ فَسَمِعَتْ فَاطِمَةُ فَحَزِنَتْ فَنَزَلَ جَبْرَئِيلُ ع بِقَوْلِهِ‏ لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ‏ فَحَزِنَ رَسُولُ اللَّهِ فَنَزَلَ‏ لَوْ كانَ فِيهِما آلِهَةٌ إِلَّا اللَّهُ لَفَسَدَتا فَتَعَجَّبَ النَّبِيُّ مِنْ ذَلِكَ فَنَزَلَ جَبْرَئِيلُ وَ قَالَ كَانَتْ فَاطِمَةُ حَزِنَتْ مِنْ قَوْلِكَ فَهَذِهِ الْآيَاتُ لِمُوَافَقَتِهَا لِتَرْضَى‏[1].

دارقطنى بغدادى (385 ه) در كتاب خود آورده است:

رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرمان داد تا دست دزدى را قطع كنند، دزد گفت: اين دست را در اسلام تقديم كرده‏ ام ولى اكنون فرمان به قطع آن مى‏ دهى؟

پيامبر فرمود: اگر دخترم فاطمه نيز چنين كارى را انجام داده بود دست او را نيز قطع مى‏ كردم. هنگامى كه حضرت فاطمه عليها السّلام اين سخن را شنيد اندوهگين گرديد پس جبرئيل فرود آمد و اين آيه را براى او تلاوت نمود:

«-ای رسول ما- اگر براى خدا شريك قائل شوى ثواب عمل تو از بين خواهد رفت»،(2) و پس از نزول اين آيه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم محزون گرديد.

پس این آيه  نازل گرديد: «اگر غير از خداى يگانه خدايان ديگرى نيز وجود داشتند همانا جهان خلقت در هم مى ‏ريخت و همه امور فاسد و تباه مى ‏شد».(3)

با نزول اين آيه، پيامبر اسلام متعجّب گرديد و لذا جبرئيل فرود آمده و گفت: چون حضرت فاطمه عليها السّلام از آن سخن تو دلگير شد لذا اين آيات براى جلب رضايت او نازل گرديد.

علامه مجلسى در توضيح اين روايت گويد:

شايد منظور از نزول اين آيات برای آن است که حضرت فاطمه عليها السّلام بداند که به كار بردن مثل اين تعبير- يعنى: اگر فاطمه هم مرتكب اين عمل مى ‏شد دستش را قطع مى ‏كردم‏- منافاتى با عظمت شأن مخاطب و برائت او ندارد، چون نظیر این تعبیر در قرآن کریم نسبت به پیامبر هم آمده است.

… و شايد منظور اين باشد كه قطع دست فاطمه عليها السّلام به منزله شرك مى‏ باشد.

و لکن احتمال اوّل قوى‏ تر و موافق با اصول مسلّم و پذيرفته شده است.(4)                                                                                                                              ———                                                                                                         

(1) مناقب آل أبي طالب عليهم السلام (لابن شهرآشوب)، ج‏3، ص: 324

(2) زمر، 65.

(3) انبياء، 22.

(4) بحار الأنوار (ط – بيروت)، ج‏43، ص: 44

 

دیدگاه‌ خود را بنویسید

آیا می خواهید از آخرین مطالب با خبر شوید؟ ... خیر بله