«مرحوم حجّتالاِسلام مرتضی واعظی از قول حضرت آیتالله تبریزی نقل کرد که: شخص منحرفی در تهران از کنار مسجدی رد میشود، صدای منبری را میشنود، میرود پای سخنرانی مینشیند و متحوّل میشود و هدایت میشود و بعدها ایشان اضافه کرد که: شخصی که منبر بود آقای وحید (حفظه الله) بوده است.
• نکته: حضرت آیتالله وحید خراسانی از نوجوانی تا وقتی توان داشتند سخنرانی و روضه را ترک نکردند و در سالهای اخیر، سالی چندین سخنرانی در درس خود در مسجد اعظم داشتند و در آخرِ آنها روضه میخواندند و مسجد یکپارچه گریه میشد، و مرتّب در اوقات تبلیغی طلّاب را به تبلیغ سفارش میکردند، و خاطرات زیادی از منبرهای ایشان هست که به بعضی از آنها اشاره میشود:
۱. حدود ۱٥ سال قبل، روزی بعد از درس فقه پیرمردی آمد و گفت: حاج آقا، یادتان هست که برای مبارزه با بهاییهای [کذا] به منطقهٔ ما در اطراف کاشان آمدید؟ ایشان فرمودند: بله، در آن زمان بهائیت در آنجا فعّال شده بود و من احساس تکلیف کردم، ولی بعضی بزرگان قم رفتنِ مرا به صلاح نمیدانستند، ولی من گفتم: تشخیص من رفتن است، و به آن منطقه رفتم و بعد از منبرها، بهاییها تار و مار شدند.
۲. روزی در منزل فرمودند که: من از نجف آمده بودم و نمیخواستم برای امرار معاش از وجوه شرعیّه استفاده کنم، لذا بنا را در منبر بر تفسیر قرآن گذاشتم. اگر آن مباحث ضبط شده بود… (خیلی مفید بود.) و جالب این است که قبل از منبر ایشان، قاری آیاتی از قرآن را بدون هماهنگی با ایشان میخوانده است و ایشان بدون مطالعهٔ قبلی پیرامون همان آیات منبر میرفتهاند، به طوریکه بعضی خیال کرده بودند که ایشان با قاری هماهنگی کرده است، ولی خودشان امتحان کردند و فهمیدند ایشان ارتجالاً (بدواً) منبر میرفتهاند.
۳. بیان ایشان در منبر بسیار زیبا و فصیح است و از این جهت مورد استقبال بزرگان و مردم قرار گرفت. منبرهای ایشان در حضور مرجع جهانی تشیّع مرحوم آسیّد ابوالحسن اصفهانی در سنین جوانی معروف است. وقتی سیّد استعداد ایشان را میبیند، او را به درس و ادامهٔ آن تشویق میکند که مبادا منبر جلوی پیشرفت علمی او را بگیرد. ایشان در درس فرمودند: من مقلّد سیّد بودم. لذا ایشان منبر را در ایّام خاصّ تبلیغی ادامه دادند و در ایّام درسی متمحّض در تعلیم و تعلّم بودند. و در زمان مرجعیّت باشکوه خود هم هر سال سخنرانیهای ولائی و دقیقی را در درس خود ارائه میدادند و با خواندن روضه، مسجد اعظم به شیون و گریه میآمد. الحمد لله آن سخنرانیها توسّط دفتر ایشان چاپ شده است و در دسترس عموم قرار گرفته است، ولی لطائف سخنرانی چیز دیگری است.
٤. یکی از دوستان نقل کرد که: در تهران، دستفروشی به نام سیّد علیاکبر خوانساری بود که دلباختهٔ منبرهای ایشان شده بود و دنبال ایشان از این مجلس به مجلس دیگرشان میرفت. وقتی ایشان شوق او را دیده بود، از وضع زندگی او سؤال کرده بود؛ او گفته بود که: کنار خیابان دستفروشی میکنم، در پایان یکی از مجالس، هدیهای را که به ایشان میدهند، بدون اینکه پاکت را باز کنند، همه آن را به آن دستفروش میدهند و میفرمایند: این مال امام حسین (علیهالسلام) است، به کارَت بزن، برکت دارد. او این پول را صرف توسعهٔ کارش میکند و بعد از مدّتی مغازهای اجاره میکند و باز رونق ادامه پیدا میکند و بعد مغازهای میخرد و بعد از مدّتی آن قدر وضعش خوب میشود که باغها و املاک زیادی میخرد و روزی به ایشان میگوید: حاجآقا، همهٔ اینها مال شماست، بیایید استفاده کنید. و این دستفروش که با پول امام حسین (علیهالسلام) از متموّلین شده بود برای دوست ما نقل کرده بود که: وقتی حاجآقای وحید در کویت منبر میرفت، من با عدّهای از بازاریها که هشتاد نفر میشدیم، بعد از غروب، با هواپیما به کویت میرفتیم و بعد از شرکت در پای منبر ایشان به ایران برمیگشتیم!
[پانوشت:] ما در این دورهٔ اخیر نشنیدیم که متدیّنین چنین کاری بکنند و برای شنیدن سخنرانی سفر هوائی ولو به شهر دیگر بکنند. اگر هم باشد، ما خبر نداریم، ولی مرتّب میخوانیم و میشنویم که عدّهٔ زیادی از مردم برای شنیدن کنسرتها [کذا] غنا و موسیقی به ترکیه میروند. و گویا با دادنِ مجوّز به برگزاری این کنسرتها در داخل، این سفرها کم شده است، ولی در سابق زیاد بود.»
العین الحلوة: چشمهٔ شیرین، ص۳۱۱ – ۳۱۳