نشانه آدم خودخواه!

چون بعضی افراد منیّت دارند، منتها خودشان نمی‌فهمند و از اعمالش انسان می‌فهمد که منیّت دارند.

(مثلا اگر منیّت در دل انسان باشد، و کسی چیزی به او بگوید –هرچند از روی خیرخواهی باشد- زود به او برمی خورد و گر در ظاهر هم چیزی نگوید در دلش از طرف ناراحت می شود. و همین آدم هر جا باشد، عقده دلش را خالی می‌کند، ولو به طور کنایه و شوخی، ولو نزد دیگران، ولو به طور نامعلوم، از این شخص گلایه می‌کند.)

البته  انسان نباید کاری که ذلت‌آور است انجام دهد و لکن کاری که از عزت انسان نمی‌کاهد و عرف به دیده حقارت نمی‌نگرد -فقط منیّت من است که خودم را از حد خودم خیلی بالاتر گرفته‌ام و شخصیت خیالی برای خودم قائل شده‌ام و توقع دارم که دیگران طبق میل خودم با من رفتار کنند- انجام آن اشکالی ندارد.

بعد مدتی فرمودند:

در این روزگار خداپرست واقعی کم است، چند نفری در گوشه و کنار خداپرستی به معنای واقعی می‌کنند.

أَبَى اللَّهُ أَنْ يُعْبَدَ إِلَّا سِرّا و این سیره بوده و هست، تا فرج قائم آل محمد عجل الله فرجه الشریف برسد!

«روزنه‌ای به عبودیت فقیهانه» خاطراتی از مرحوم حاج شیخ ذبیح الله قوچانی

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *