بطلان خلافت سه خلیفه به حکم آیه ابتلاء:

دقت در این آیه شریفه به وضوح باطل بودن خلافت اهل سقیفه را ثابت می‌کند، چرا که:

 اولا: امامت به حکم لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمينَ عهد و پیمان الهی است و طبعا ← ادامه

وجه سوم:

باز هم از کلمه “الظالمین” بهره می‌بریم:

این وجه از بیان مرحوم شیخ طوسی استفاده می‌شود.

توضیح فرمایش ایشان:

اگر فرضا از وجه قبل صرف نظر کنیم و بپذیریم که کلمه “ظالم” بر شخصی که توبه کرده است ← ادامه

وجه دوم:

این وجه را می‌خواهیم از کلمه “الظالمین” استفاده کنیم.

کلمه “ظالم” همان طور که شامل کسی می‌شود که الان متصف به ظلم است و مشغول گناه و معصیت است، همان گونه هم شامل کسی می‌شود که سابقا متصف ← ادامه

بیانی دیگر  در استدلال به آیه ابتلاء

برخی از بزرگان بر این عقیده‌اند که جناب ابراهیم برای دو گروه از نسل خود درخواستِ امامت کرده است، یکی آنها که در گذشته دچار گناه و خطا شده‌اند و سپس توبه کرده ← ادامه

کلام شریف لاهیجی

…قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي بعضى گفته‏ اند: كه وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي معطوف بر امر مقدر است، أى قال ابراهيم: «تجعلنى اماما و اجعل بعض ذريتى أيضا اماما» يعنى گفت ابراهيم كه گردانيدى مرا امام و مقتداى خلايق ← ادامه

دلالت آیه بر عصمت امام

به چند وجه می‌توان به آیه ابتلا عصمت امام را اثبات کرد:

وجه اول:

با توجه به عظمت فوق العاده مقام امامت -که بالاتر ازآن مقامی وجود ندارد چنان که در احادیث شماره ۱و ← ادامه

وَ إِذِ ابْتَلى‏ إِبْراهيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتي‏ قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمينَ.[۱]

‌‌‌‌‌و هنگامى كه مبتلا ‌‌كرد ابراهيم را پروردگار او به كلماتى، پس به انجام رسانيد آنها ر‌‌ا، گفت: ← ادامه