آشیخ هادی ابراهمی نژاد:

حاج آقابزرگ مکرر احادیث زیر را می‌خواند:

من اختبر اعتزل

كُونُوا أَحْلَاسَ بُيُوتِكُمْ[۱]

يَأْتِي النَّاسَ زَمَانٌ يُقْتَلُ فِيهِ الْعُلَمَاءُ كَمَا يُقْتَلُ اللُّصُوصُ فَيَا لَيْتَ الْعُلَمَاءَ تَحَامَقُوا فِي ذَلِكَ الزَّمَانِ.[۲]

(زمانی می‌رسد كه در آن ← ادامه

حاجی افشار:

در ایامی که تابستانها حاج آقا به روستای سیج (از روستاهای کلات که راه سختی داشت) می رفتند معمولا بنده با ماشین جیپ ایشان را به آن روستا می‌بردم.

روزی به ایشان گفتم: اینجا برای رفت و آمد ← ادامه

حاج باقر آقا:

 یک شبی  آقا جان به من فرمود:

کاری با تو دارم اگر قول می‌دهی انجام دهی بگویم.

گفتم به روی چشم، فرمود:

این پول را باید امشب به فلان آقا برسانی و من بیدار می‌مانم تا خبرش ← ادامه

بعد از فوت آقاجان، آقای عباسپور از اساتید حوزه علمیه مشهد از بنده(محمود) سؤال كرد:

حاج شیخ برای شما از اموال دنیا چه چیز به ارث گذاشت؟

گفتم: تنها یك ماشین!

ایشان خیال کرد مقصود من ماشین سواری است.

بلا ← ادامه

حدود سال ۵۵ شمسی بود که آقاجان برای جراحی چشم به شیراز رفتند. هر كدام از اخوان به ترتیب با ایشان همراه بودیم و نوبت آخر بنده همراه ایشان بودم.

وقتی می‌خواستند از بیمارستان نمازی مرخص شوند، آن طور كه ← ادامه

سال ۱۳۶۲ در مشهد مشغول بنایی بودم، آقای خرسندی بزرگ یکی از اهالی خیرآباد به نام آقای جوادی (که آن زمان سن و سالی نداشت) را نزد آقاجان آورد.

آقای جوادی تمام خانواده‌اش در صحنه تصادف فوت کرده بودند و ← ادامه

با بعضی از رفقا در فصل انگور به یكی از روستاهای قوچان رفته بودیم.

یكی از آقایان اهل علم ( كه از نجف آمده بود) همراه ما بود.

رندی در آنجا حضور داشت آهسته گفت:

من می خو اهم امروز ← ادامه